hui
hui, interj., an exclamation of astonishment or admiration, hah! ho! oh!
hui, interj., an exclamation of astonishment or admiration,
- hah! ho! oh! hui, homunculi quanti estis, Plaut. Rud. 1, 2, 65 (153): hui, dixti pulchre! Ter. Phorm. 302: triginta? hui, percara est! id. ib. 558: hui, tam cito? ridiculum, id. And. 474: Ch. Prorsum nihil intelligo. Sy. Hui, tardus est! id. Heaut. 776: hui, quantam fenestram ad nequitiam patefeceris! id. ib. 480: videbam sermones: Hui! fratrem reliquit? Cic. Att. 6, 6, 3; 5, 11, 1: hui quam diu de nugis! id. ib. 13, 21, 5; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 15, 2.
hui! Interj., Ausruf des Staunens, der Verwunderung, des Unwillens, der Erbitterung, des Hohns, ah! ha! ach! aha! wie? was? hui, homunculi quanti estis! eiecti ut natant! Plaut. rud. 154: hui, quam diu de nugis! Cic.: hui, quam timeo quid existimes! Cic.: hui, quam velim scire, utrum ista sollicito animo an soluto legas! Cic.: hui, tam cito? ridiculum, Ter.: hui, babae, basilice te intulisti et facete! Plaut.: hui (aha!), fratrem reliquit! num est hoc non plus annum obtinere provinciam? Cic.: De. Salvos sit; spero, est similis maiorum suorum? Sy. Hui! (Wie?) Ter.
hui, interj. qui exprime lʼétonnement : oh ! ho, ho, ouais ! peste ! Pl. Pers. 806 ; Ter. Phorm. 71 || oui-da ? quoi ? eh quoi ! Cic. Att. 5, 11, 1 ; 6, 6, 3.
hui
- interj., an exclamation of astonishment or admiration, hah! ho! oh! T., C.