hymnidicus
hymnĭdĭcus, a, um, adj. [hymnus + dico],
- singing hymns (late Lat.), Avien. Carm. 178.
hymnidicus, a, um (hymnus u. dīco), Hymnen singend, angelorum chori, Augustin. medit. 35, 2: auch subst. hymnidicus, ī, m., der Hymnensänger (= Psalmist), Eccl.
~i angelorum chori
~us chorus resonabat vocis modulacione
qui ad templum convenientes, ymnidicis vocibus laudaverunt auctorem virtutum
progreditur cum abbate et patribus ac officialibus ~is
adfuit ‥ multitudo supernorum civium, ‥ et choris ~is preeuntibus melodia celestis insonuit
deficiunt ympnidici, silent voces canencium
an hympsynger or sayer , hympnidicus
hymnidicas laeta laudes ut mente canamus
fieri potest Judaeos habere in consuetudine aliquando ~am post caenam decantare laudem
angelica ymnidice jubilacionis organa
himnidice jubilacionis
versibus hymnidicis haec carmina pangimus
ymnidice jubilacionis organs angelica
cum melis ymnidicis
melos ~os
hymnĭdĭcus, a, um (hymnus, dico), qui chante des hymnes : Faust. Trin. 1, 4.