ieiuno
jējūno, 1, v. n. [ieiunus],
- to fast (late Lat.): Abraham peregrinis prandentibus cibos jejunaturus apposuit, Hier. Ep. 66, 11: cum jejunas laeta sit facies tibi, id. ib. 22, 27.—
- β With dat., to abstain from a thing: Adam salvus alioquin, si uni arbusculae jejunare maluisset, Tert. Jejun. 3.—With ab: a justa fruge naturae, Tert. Pud. 16.— Trop.: philosophiā, Tert. Anim. 6.
iēiūno, āre (ieiunus), fasten, sich der Speise enthalten, Eccl.: unpers., ieiunatur, Sidon. epist. 5, 14, 3: Partiz. subst., ieiunantes, die Fastenden (Ggstz. manducantes, die Speisenden), Augustin. epist. 36, 5. – bildl., ab hoc saeculo quodam modo ieiunare, sich zurückhalten, Augustin. serm. 125, 7. – ➳ vulg. iaiuno, Itala (Cant.) Luc. 3, 20; act. apost. 10, 30 u. 13, 3.