intransitive
intransĭtīvē, adv., v. intransitivus fin.
intrānsitīve, Adv. (intransitivus), intransitiv, gramm. t. t., Prisc. 18, 55.
partes indeclinabiles construuntur ~e
‘estis cives sanctorum et domestici Dei ‥ superaedificati super fundamentum’ ~e, vel fidem ‘apostolorum et prophetarum’ [] Eph. ii 19–20
‘venit ira Dei super filios’ ~e ‘incredulitatis’ [] Col. iii 6
‘verbum Christi habitet in vobis’ ‥ [] sermo iste ultimus potest dupliciter exponi ex hoc quod genetivus ‘Christi’ potest construi transitive vel ~e. si sumatur ~e, tunc est sensus: verbum Christi, hoc est verbum quod est Christus ‥ Col. iii 16
‘quoniam Spiritus Domini replevit orbem terrarum’ []: et potest legi hoc nomen Domini vel ~e, ut sit similis, Spiritus Domini, i. Spiritus qui est Dominus, vel transitive, i. e. Spiritus qui est a Deo Patre et a Deo Filio Sap. i 7
astringamus hereticum ad palpandum quod hostia illa sit corpus Christi ~e
identice
intrānsĭtīvē, dʼune manière intransitive : Prisc. Gramm. 18, 55.