intrico
in-trīco, āvi, ātum, 1, v. a. [1. in-tricor], to entangle, perplex, embarrass (mostly ante- and post-class.).
- I Of persons: Chrysippus intricatur hoc modo, Cic. Fragm. ap. Gell. 6, 2: lenonem intricatum dabo, will entangle, embarrass him, Plaut. Pers. 4, 1, 9 (457).—
- II Of things: ita intricavit hanc rem temeritas, Afran. ap. Non. 8, 27: peculium, Dig. 15, 1, 21.
intrīco (āvī), ātum, āre (in u. trīcae), verwickeln, verwirren, in Verwirrung (Verlegenheiten) bringen, Chrysippus intricatur, Cic. fr.: lenonem intricatum dabo, in Schwierigkeiten verwickeln, in Verlegenheit bringen, Plaut.: intr. peculium, ICt.: ita intricavit huius hanc rem temeritas, Afran. fr.
intrīcō, ātum, āre (tricæ), tr., embrouiller, empêtrer, embarrasser : Pl. Pers. 457 ; Cic. d. Gell. 6, 2 || peculium Ulp. Dig. 15, 1, 21, engager son pécule.
- 1. inwikkelen, verwikkelen;
- 2. in verlegenheid brengen.