ion
ĭon, ĭi, n. [ἴον].
- A kind of violet, Plin. 21, 11, 38, § 64; plur.: ia, id. 21, 6, 14, § 27. —
- II A precious stone of a violet color, Plin. 37, 10, 61, § 170.
1. ion, iī, n. (ἴον), I) das blaue Veilchen, Plin. 21, 64: Plur., Plin. 21, 27. – II) meton., ein uns unbekannter Edelstein von veilchenblauer Farbe, der Veilchenstein, Plin. 37, 170.
iu, i. viola
ion folia habet minora quam edera et nigriora in corio, hastam in medio in qua capitellum et flos odoratus et purpureus
iu, viola alba idem, et est alia rubea
yu, i. viola
3 ĭŏn, ĭī, n. (ἴον), violette : Plin. 21, 64 ; pl. ia Plin. 21, 27 || sorte de pierre précieuse : Plin. 37, 170.