Ionicus
Ĭōnĭcus, a, um, adj., = Ἰωνικός, of or belonging to Ionia, Ionic.
- I In gen.: gens, Plin. 6, 2, 2, § 7: attagen, Hor. Epod. 2, 54; Mart. 13, 61, 2: motus, i. e. the Ionic dance, Hor. C. 3, 6, 21.—Subst.
- A Ĭōnĭ-cus, i, m., an Ionic dancer: qui Ionicus, aut cinaedicus, qui hoc tale facere possiet? Plaut. Stich. 5, 7, 1 (769).—
- B Iōnĭca, ōrum, n., the Ionic dance: ego qui Ionica probe perdidici, Plaut. Ps. 5, 1, 29 (1274). —
- II Esp., metrical t. t., Ionic.
- A Metrum Ionicum, an Ionic foot, which consists of a pyrrhic and a spondee; when the pyrrhic precedes, it is called Ionic a minore; when the spondee precedes, Ionic a majore, Serv. p. 1823 P.; Mar. Vict. 2538 P.—
- B Subst.: Iōnĭ-cus, i, m., an Ionic foot: a majore, Mar. Vict. p. 2536 P.: minor, id. p. 2539 P. — (Adv.: Ĭōnĭcē, Gloss. ap. Gell. 6, 15 fin.).
duo philosophorum genera traduntur: unum Ytalicum ex ea parte Ytalie que quondam Magna Grecia nuncupata est, alterum ~um in eis terris ubi et Grecia nunc nominatur
pedes qui dupla divisionis qualitate partiantur ‥ i. e. ‥ ~us minor, ~us major
partimur ergo in aequo hos: ‥ ~um minorem ̆̆¯¯, ~um majorem ¯¯̆̆
cum duas longas habet elevacio, duas autem breves deposicio, dicitur ~us major, sic: 1͞,͞1 1͞,͞1 1̆ 1̆; et e contrario ~us minor, sic: 1̆ 1̆ 1͞,͞1 1͞,͞1
Ĭōnĭcus, (15) a, um (Ἰωνικός), dʼIonie : Plin. 6, 7 ; Hor. Epo. 2, 54 || motus Ionici Hor. O. 3, 6, 21, danse ionique, ou pl. n. Ionica Pl. Ps. 1274 || -cus a majore, a minore, ionique majeur, ionique mineur [t. de métrique].