istim
istim, adv. [iste],
- thither, to that place (very rare): nolite, hospites, ad me adire! ilico istim!Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 12, 26 (Enn. Trag. v. 404 Vahl., and Trag. Rel. v. 303 Rib., isti, in the same meaning): quod eos usque istim exauditos putem, Cic. Att. 1, 14, 4 (Klotz, but Baiter reads istinc): ite istim, ecferte lora, Plaut. Capt. 3, 4, 125 (657) (acc. to Lachm. ad Lucr. vol. 2, p. 189; al. istinc).
istim, Adv. (iste), von dort, ite istim, ecferte lora, Plaut. capt. 658 (wo Fleckeisen u. Leo istinc): quod eos (sonitus) usque istim exauditos putem, Cic. ad Att. 1, 14, 4 ed. Klotz u. ed. Boot (Müller liest istinc): istim postea Corinthum instituit redire, Gell. 16, 19, 7 (H.2 liest is tum). Vgl. Lachm. Lucr. 3, 880. p. 189. Bosius, Orelli u. Boot Cic. ad Att. 1, 14, 4. Wesenberg Emendatt. M. Tull. Ciceronis epist. p. 124 sq. Ritschl opusc. 2, 454 sqq.
istim, adv., c. istinc : Cic. Att. 14, 12, 1 ; Fam. 6, 20, 1, etc.