jejunus
quia in omni septimana diem cum nocte ~us transiret
geminant visus odorque famem. / sic vulpes jejuna redit
dicimus itaque quod saliva hominis superfluitas est totius corporis quasi venenosa ‥ maxime si saliva fuerit ~i hominis
Anglici ~i ‥ erant prae longa mora Francos expectando
aquam si ‥ potes vel corruptam ~is naribus olfacias, mors imminet
~o pectore et arida lingua
~o stomacho
integritas jejunis viribus obstat
[mel ] vi sua penetrativa et vicinitate ~i intestini venit ad umbilicum ejus qui comedit
jejunium [? l. jejunum ]
est igitur duodenum primum et gracile intestinum, in quo parum immorans succositas descendit ad ~um intestinum in secundum; et ideo ~um dicitur, quia in mortuo animali invenitur vacuum
post illud intestinum sequitur aliud intestinum quod ~um appellatur quia in animalibus mortuis vacuum invenitur
mesontrion [v. l. mesentrion ] i. intestinum ~um
~us: hoc dicitur quia numquam quid stercoris in se continet sed protinus ad inferiora dimittit
radix ejus masticata in ~o idem facit
nec potuerunt esse ~a predicationis semina; que tam peritus sevit agricola
eruditis auribus ‥ ~a verborum macies que propinabit?
haec ad te nunc scribo, vir gravissima [sic ], partim ut amoris erga te mei testimonium haberes, partim vero exercicii causa, ut hunc ~um et rusticanum sermonem verbis corrigas ac urbanum reddas
impubes et filius familias et filia sine licentia parentum non debent jurare, nec uxor sine viri licentia nec monachus sine licencia abbatis nec aliquis non ~us
jĕjūnus, (11) a, um, ¶ 1 qui est à jeun, qui nʼa rien mangé : Cic. Fam. 7, 26, 1 ; jejuna plebecula Cic. Att. 1, 16, 11, populace affamée ; jejuna cupido Lucr. 4, 876, faim || jejuna saliva Plin. 28, 35, salive dʼun homme à jeun ; jejunus sonus Prop. 4, 5, 4, cris dʼun animal affamé || altéré : Prop. 3, 13, 18 || [avec abl.] dépourvu de : Lucr. 2, 845 ¶ 2 sec ; [en parl. du sol] maigre, pauvre : Cic. Verr. 2, 3, 84 ; Virg. G. 2, 212 || [en parl. du style] maigre, aride, décharné : Cic. de Or. 3, 16 ; Br. 48 || borné [en parl. de lʼesprit], étroit : Cic. Phil. 14, 17 || pauvre dʼidées : illud animi ipsā malevolentiā jejuni atque inanis quod... Cic. Fam. 2, 17, 7, voici qui est dʼun esprit que la méchanceté même laisse à court et met au dépourvu... || peu abondant, rare : Virg. G. 3, 493 || infécond, insignifiant, creux, vide : jejuna calumnia Cic. Cæc. 61, pauvre chicane, cf. Off. 1, 157 ; Fam. 14, 4, 14 || [avec gén.] à jeun sous le rapport de, étranger à, qui ignore : Cic. Or. 106 || jejunior Cic. de Or. 3, 16.