lancearius
lancĕārĭus, v. lanciarius.
lanceārius (lanciārius), iī, m. (lancea), der Lanzenträger, Form lancear., Amm. 21, 13. § 16 u.a. Cassiod. hist. eccl. 6, 33. – Form lanciar., Corp. inscr. Lat. 3, 6194 u. 6, 32943 u. Gloss. II, 362, 24 cod.
missis viris ~iis occupaverunt pedem pontis
ingressi sunt ad eos viri lanciarii vibrantes eis lanceas
omnes qui possent ad bella procedere equites ~ios et sagittarios
lancĕārĭus, ou lancĭārĭus, m. , lancier : Amm. 21, 13, 16 ; Cassiod. Hist. eccl. 6, 33.