lanius
lanius, a butcher
lănĭus, ĭi, m. [1. lanio],
- a butcher (cf. macellarius): lanii, qui concinnant liberis orbas ovīs, Plaut. Capt. 4, 2, 39 (819); id. Ps. 1, 2, 63 (194): cetarii, lanii, coqui, Ter. Eun. 257; Plaut. Trin. 2, 4, 6 (407); cf. Cic. Off. 1, 42, 150: ab lanio cultro arrepto, Liv. 3, 48: cum de laniis aut vinariis ageretur, Suet. Claud. 40 init.; Varr. R. R. 2, 5, 11; Phaedr. 3, 4, 1.— Transf., an executioner (ante-class. and very rare): arcesse hostias, victimas, lanios, Plaut. Ps. 1, 3, 93 (322) and 98.—Abusively, of a surgeon, Tert. de Anim. 10.
lanius, iī, m. (1. lanio), der Fleischer, Schlächter, Metzger, cetarii, lanii, coqui, Ter.: lanii, qui bovem ad cultrum emunt, Varro: cultrum ab lanio arripere, Liv.: pendēre ad lanium (v. geschlachtetem Vieh), Phaedr. – insbes., der Opferschlächter, Plaut. Pseud. 327. Varro r. r. 2, 5, 11. – übtr., der Henker, Plaut. Pseud. 332: u. der Schinder, Metzler, v. einem Arzte, Tert. de anim. 10.
lănĭus, (13) ĭī, m. (lanio 1), boucher : Cic. Off. 1, 150 ; pendere ad lanium Phædr. 3, 4, 1, être suspendu à lʼétal dʼun boucher || victimaire, sacrificateur : Pl. Ps. 327 ; Varro R. 2, 5, 11 || [fig.] bourreau : Pl. Ps. 332.
Laneus. Pannum Lanium viridis coloris, in Mandato Ricardi II. Regis Angl. ann. 1282. apud Rymer. tom. 7. pag. 356. col. 1.
lanius ī, m
- 3 LAC-, a butcher: ab lanio cultro adrepto, L.