lanoculus
lānŏcŭlus, qui lana tegit oculi vitium, Paul. ex Fest. p. 118 Müll.
lānoculus, ī, m. (lana u. oculus), Wollauge, scherzh. v. dem, der einen Augenfehler durch eine wollene Binde bedeckt, Paul. ex Fest. 118, 9.
hic lanaculus, qui fert lanam ad oculos tergendos [? l. tegendos; cf. ]: ~us qui lana tegit oculi vitium Paul. Fest. 118M
lānŏcŭlus, ī, m. (lana, oculus), celui qui a un bandeau sur lʼœil : P. Fest. 118, 9.