ligurio
lĭgūrĭo and lĭgurrĭo, īvi and ĭi, ītum (impers. ligurribant, Macr. S. 2, 12, 17), 4, v. a. and n. [root lig-; cf. lingo], to lick. *
- I Neutr., to be dainty, fond of good things (cf. lambo): quae (meretrices) cum amatore cum cenant, liguriunt, Ter. Eun. 936.—
- II Act., to lick.
- A Lit.: apes non, ut muscae, (eum) liguriunt, Varr. R. R. 3, 16, 6: semesos pisces tepidumque jus, Hor. S. 1, 3, 81.—
- 2 Transf.: dum ruri rurant homines, quos (parasiti) liguriant, whom they lick, whom they daintily feed upon, Plaut. Capt. 1, 1, 15 (83): furta, to lick up, feast on by stealth, Hor. S. 2, 4, 79.—Also in mal. part., as Gr. λείχειν and λειχάζειν, Suet. Tib. 45 fin.; Mart. 11, 58.—
- B Trop., to long for, desire eagerly, lust after any thing: improbissima lucra liguriens, Cic. Verr. 2, 3, 76, § 177: agrariam curationem, id. Fam. 11, 21, 5.
lĭgūrĭō (16) ou lĭgurrĭō, īvī ou ĭī, īre (lingo), tr., lécher : Varro R. 3, 16, 6 ; Hor. S. 1, 3, 81 || [abst ] toucher du bout des lèvres : Ter. Eun. 936 || [fig.] goûter à : Cic. Verr. 2, 3, 177 || convoiter : Cic. Fam. 11, 21, 5.
➳ impf. ligurribant Macr. Sat. 2, 12, 17.
Helluo, gluto. Supplem. Antiquarii. Vide Ligurius 1.