liguritor
lĭgūrītor (lĭgurr-), ōris, m. [ligurio]. *
- One fond of dainties, an epicure, gourmand: eumque quasi liguritorem catillonem appellat, Macr. S. 2, 12.—
- II In mal. part., Aus. Ep. 128 in lemm.
- 1 ‡ lĭgūrĭus, gulosus, catillo, λίχνος, Gloss.
lĭgūrītŏr (lĭgurr-), ōris, m. , un délicat, un gourmand : Macr. Sat. 2, 12, 17 ; P. Fest. 90, 2.
Ubi Editio Saxon. § 7. habet Licceras, id est, Assentatores, adulatores. Ita Somnerus, qui in Gloss. Saxon. Liccera, gulosum etiam et helluonem interpretatur. Vide Leccator.Liguritores , mendaces, rapaces, raptores, Dei gravamen habeant, etc.