liro
līro, āvi, ātum, 1, v. a. [lira], to plough or harrow in the seed.
- I Lit.: terram cum primum arant, proscindere appellant: cum iterum, offringere dicunt: tertio cum arant jacto semine, lirare dicuntur, Varr. R. R. 1, 29, 2; cf.: haec (iteratio) quoque ubi consuetudo patitur, crate dentata, vel tabula aratro adnexa, quod vocant lirare, operiente semina, Plin. 18, 20, 49, § 180: lirantur una jugera quatuor, Col. 11, 2, 47.—*
- B Transf., to scratch one's lips: alicui labias, Pompon. ap. Non. 18, 5.—*
- II Trop., for delirare, to be mad, to rave: et si Pierias patitur lirare sorores, Aus. Ep. 10, 8.
līro (altlat. lēro, Pomp. com. 158), āvī, ātum, āre (lira), I) Furchen machend den Samen eineggen, ihn einfurchen (beim dritten Pflügen vermittelst des Streichbretts), s. Varro r. r. 1, 29, 2. Plin. 18, 180. – tr., iugera lirantur, der Same wird in sie eingefurcht, Colum. 11, 2, 47. – scherzh., alci labeas, die Lippen zerkratzen, Pompon. com. 158. – II) übtr. (= delirare), irre-, wahnsinnig sein, rasen, Auson. epist. 10, 9. p. 168 Schenkl.
līrō, āvī, ātum, āre (lira), tr., ¶ 1 labourer en billons : Varro R. 1, 29, 2 ; Plin. 18, 180 || [fig.] gratter, égratigner : Pompon. d. Non. 18, 5 ¶ 2 être fou, divaguer : Aus. Ep. 10, 9.