lixivius
lixīvĭus, a, um, adj. [lix],
- made into lye: cinere lixivio abluere, lye-ashes, Plin. 28, 18, 75, § 244.—
- II Subst.: lixīvĭa, ae, f., lye: lixivia cineris, Col. 12, 16; 12, 50. —Also, lixīvĭum, i, n., lye: ossa prunorum lixivio sunt maceranda, Pall. 12, 7, 13: aqua cineribus distillata, quam volgo lixivium vocant, Cael. Aur. Tard. 2, 3, 70.
lixīvius, a, um (lix), ausgelaugt, cinis lixivius, Plin., u. cinis lixivia, Colum., Lauge: ebenso subst., lixīvia, ae, f., Colum., od. lixīvium, iī, n., Cael. Aur. u.a., Lauge.
lixīvĭus, a, um (lixa 1), de lessive : Plin. 28, 244 || subst. lixivia, æ, f. , Col. Rust. 12, 16 ; 12, 50, et lixivium, ĭī, n. , Pall. 12, 7, 13, lessive.
- 1. (mustum) -um most, druivensap;
- 2. (cinis) -us en (cinis) -a met as bereid vocht, loog.