lugubriter
lūgū̆brĭter, adv., v. lugubris fin.
lūgubriter, Adv. (lugubris), kläglich, trauermäßig, eiulare, ein Trauergeheul anstimmen, Apul. met. 3, 8: mortuum lug. plangere, Augustin. serm. 361, 9.
ille frater, qui ibi stat tam ~iter? [gl.: ]wependlice
imperator Romanorum Frethericus ‥ dolens mortem ejus, planxit ~iter
aestivi ‥ temporis cursu quo immensis feralium passim congressionum expeditionibus haec miserrima patria ~iter invidia vastatrice deformatur(
idolorum cultura ~iter renovata
lūgubrĭtĕr (lugubris), lugubrement, dʼun ton lugubre : Apul. M. 3, 8 ; Sil. 12, 140.