lurco
lurco, āre, v. a., and lurcor, āri, v. dep. n. [perh. lura, to have a stomach of leather],
- to eat voraciously, to devour: lurcare est cum aviditate cibum sumere, Non. 10, 31: lardum, Pomp. ap. Non. 11, 6 (Com. Rel. v. 169 Rib.): ut lurcaretur lardum, Lucil. ib. 11, 2.
lurco (lurcho, Serv. ad Verg. A. 6, 4; Prob. p. 1455 P.), ōnis, m.,
- a gormandizer, glutton.—Lit.: lurco, edax, furax, fugax, Plaut. Pers. 3, 3, 16 (420): vivite lurcones, comedones, vivite ventres, Lucil. ap. Non. 11, 9: lastaurum et lurconem et nebulonem popinonemque appellans, Suet. Gram. 15: lurcones capacis gulae homines et bonorum suorum consumptores, Paul. ex Fest. p. 120.
1. lurco (altlat. lurcho), āre, u. lurcor (lurchor), ārī (2. lurco), den Fresser machen, fressen, absol., lurcare cum Flora, Varro sat. Men. 136. – mit Acc., lardum lurchare, Pompon. com. 169, lurcari, Lucil. 79.
2. lurco (lurcho), ōnis, m., ein Fresser, Schlemmer, Wüstling, bes. als Schimpfwort, Lucil. 75 (Plur.). Suet. gr. 15: lurco edax, Plaut. Pers. 421: obszön v. einem Wollüstling, Apul. met. 8, 25. – als Beiname, M. Aufidius Lurco, der zuerst einen Pfau mästete, Varro r. r. 3, 6, 1. Plin. 10, 45; M. Perpenna Lurco, Corp. inscr. Lat. 6, 916: u. dav. Lurcōniānus, a, um, lurkonianisch, eines Lurko, Apiciana et Lurconiana condimenta, Tert. de anim. 33. – ➳ Alte Schreibweise lurcho, s. Serv. Verg. Aen. 6, 4. Prob. cath. 16, 33 K.
lurcones rabidi quem carpunt rictibus oris
lurcon
~ones quoque dicuntur avidi voratores
1 lurcō (lurcho), āre, Pompon. Com. 169 et lurcor (lurchor), ārī, tr., manger gloutonnement, avec voracité : Lucil. Sat. 79 ; Non. 10, 31.
2 lurcō, ōnis, m. , glouton : Pl. Pers. 421 ; Lucil. Sat. 75 ; Suet. Gramm. 15 ; P. Fest. 120.