majusculus

majusculus [CL] 1 somewhat greater. et ~us, -a, -um, i. aliquantulum major Osb. Glouc. Deriv. 333; partem divitum occupavit ambitio, partem sepelivit oblivio, ~am portionem reges Eduardus et Willelmus contulere Westmonasterio W. Malm. GP IV 162; herebantque incerto, an pedagogi documento contractionem fingere nosset, ut eo commento ~am stipem miserantibus detraheret Ib. V 269 p. 427. 2 (of person or his age) somewhat older. nam Boamundus etatis ~e nihil erat quod retineret, sed etiam puerilia xenia dispertiret W. Malm. GR IV 387. 3 (as sb.) somewhat older person or animal. ibi pusio ‥ brevi mirandus ipsis enituit magistris. cumque jam ~us a Cantia in Westsaxones remeasset, religionis habitum in Meldunensi, accepit cenobio W. Malm. GP V 189 p. 333; tres †mansiunculos [sic MS; v. l. majusculos, sc. isitios] furati Id. Wulfst. II 21; aut sola fides pro parvulis, aut sacrificium pro ~is Pull. Sent. 766B; injunximus ei quod vitulum redimeret, redemptum martyri Thome restitueret, et nos interim eum in custodiam susciperemus, quoadusque ~us duci posset ad martyrem W. Cant. Mir. Thom. VI 67; momentis singulis ventris dulciculi / per dies singulos fiunt majusculi Walt. Wimb. Carm. 19.

măjuscŭlus, (16) a, um, dim. de major, un peu plus grand : Cic. Fam. 9, 10, 3 ; [avec quam ] Plin. 26, 30 || un peu plus âgé : [avec quam ] Ter. Eun. 527.