mangia
le Borgneann. 1215. tom. 1. Probat. Hist. Brit. col. 828 :
Assignavit ei Henricus et D. Joslinus avunculus ejus, qui præsentes erant, totam decimam et Manyiam de Ploagat,.... et totam decimam et Mangiam et firmam molendinorum de Plelou, etc.
Item pro quibusdam Mangiis ponendis in eorum tunicis 2. sol. 6. den.
Mange. Consolat. Boet. MS. lib. 4 :
L'un fiert, et l'autre se revange, N'y ot haubert, faude, ne Mange, Où demourast anel, ne maille.
Li Manges de la destral, Aratri manica, in Vit. SS. MSS. ex Cod. 28. S. Vict. Paris.
Esmanchon, pro
Mancheron, eadem notione, in Lit. remiss. ann. 1386. ex Reg. 130. Chartoph. reg. ch. 17 :
Icellui Jehannin avoit par pluseurs foiz la charrue du suppliant levée en hault sur les Esmanchons, etc.