manumittere

manumittere [CLal. div.] , to manumit, emancipate, free; b (fig.). c (p. ppl. as sb. m.) manumitted man, freedman. 716 mihi ‥ praecepit, ut fratri illius ‥ demandarem, ut ancillam quandam, quam in potestate communiter possederunt, pro anima ejus manu mitteret Bonif. Ep. 10 p. 13; emancipat, ~it GlC E 177; ipsa dedicationis die regem captivum ad altare ~ens, libertate palpavit, memorabile clementie sue spectaculum exhibens W. Malm. GR I 95; libertatem dat qui ~it Bracton 4; de hiis qui a non domino manumissi sunt Ric. Angl. Summa 32 p. 56; ut de cetero omnes servi per provinciam Anglie ~erentur ut fierent liberi Chr. Kirkstall 124.  b jam mea querit servitus / in libertatem reditus. / jam, jam me manumittas! P. Blois Carm. 13. 8. 45.  c manu missorum Canon. G. Sempr. f. 67 (v. libertinus a); 1553 R. D. manumissus pro j messuagio et j ferlingo terre native ‥ que devenerunt in manus domini per escaetam eo quod dictus R. nativus existens ad firmam dimissit dicta messuagium et ‥ sine licentia et contra consuetudinem manerii Crawley 519.