melancholia
mĕlanchŏlĭa, ae, f., = μελαγχολία,
- melancholy, Cael. Aur. Acut. 3, 12, 108.
melancholia, ae, f. (μελαγχολία), die Schwermut, Eccl. u. Gloss.
melancolias [gl.: fel cum fece nigri sanguinis admixtum, ] viscerum ‥ curabantincoþan
maxime viget ‥ ~ia in transgressoribus, id est fel cum faece nigri sanguinis admixtum
moloncolia, humor fellis
spurcissima et venenata melanconiae truculenta spicula
in corpore quoque mundana sunt quatuor elementa: terra, aqua, aer, et ignis; et in isto quatuor: malencolia, flegma, sanguis, et colera
~ia est humor spissus et grossus ex fece et turbulentia sanguinis generatur. et dicitur a μέλαν quod est niger, et χολή quod est humor ‥ quasi niger humor
si hoc potest probari quod de melencolia induceretur tertiana et si dietaretur vel curaretur ut tertiana maximus esset error et periculum
est ‥ ~ia alia naturalis, alia innaturalis. naturalis est frigida et sicca, que fit in sanguine . ‥ ~ia innaturalis non est ad modum hypostasis sive residentie et fecis, sed per modum adustionis et cinereitatis
imitator ‥ Empedoclis, qui sua philosophia ne dicam melancolia victus Ethnam sibi mausoleum elegit
~ia est infectio medie cellule cum diminutione rationis
proprie loquendo melancolia vocatur infeccio medie partis cerebri cum privatione rationis ‥ si [signa sint ] ex melancolia, tunc est cum timore et tristicia et sollicitudine, quia semper vult esse solitarius et solus loquitur
ut remitteret conventui rancores et melancolias
miles ‥ sensu vacuus ‥ cum summa malencolia respondit
mĕlanchŏlĭa, æ, f. (μελαγχολία), humeur noire, atrabile : Isid. Orig. 4, 5, 5 ; C. Aur. Acut. 2, 12, 108.