melancholicus
melancholicus, with black bile, melancholy
mĕlanchŏlĭcus, a, um, adj., = μελαγχολικός,
- having black bile, atrabilious, melancholy: Aristoteles quidem ait, omnes ingeniosos melancholicos esse, Cic. Tusc. 1, 33, 80; cf. id. Div. 1, 37, 81: insania, Plin. 22, 25, 64, § 133: vertigines, id. 27, 12, 105, § 130.
melancholicus, a, m (μελαγχολικός), schwarzgallig, melancholisch, Cic. u.a.: subst. melancholici, Firm. math. 3, 14.
ita et splen, cum sit melancolicum, Saturno dederunt
turbidum [cerebrum ] ‥ impurum, ut melancolicum, flegmaticum ‥ sensus hebetes pigrosque producit
splen ‥ et renes sanguinem melancolicum quasi sibi similem magis appetuntPs. -
splen ‥ est melancolice complexionis
fecis melancolice morbos dum detexit
mirabolani sunt medicine cordiales que evacuant fumos grossos et materiam melancolicam
et refrigescente caritate multorum in os et carnes melancolicas commutatur
frequentius melancolice mulieres steriles sunt
alia [animalia ] ‥ que frigide nature sunt ‥ ut boves, cervi, capre et similia, id genus que Greca appelatione physici melancolica vocant
si in aliquo [animali ] plus habundabat ‥ terra, melancolica [facta sunt ], ut bos
dieta sit temperata et caveant a cibis melancolicis
melancolicus, nigri coloris
si rixetur aut verberet sit eciam vulnificus / dicunt quia sic corrigat vel quod sit melancolicus(
omnis enim tarditas a frigore provenit. unde melancolicos, licet graciles, tamen tardos videmus
refert de quodam melancolico qui, cum deberet custodire vasa vitrea domini sui, ‥ projecit ille vasa vitrea in terra
illud renovat, confortat et vivificat et valet ethicis et consumptis, et melancolicis, et tristibus
mĕlanchŏlĭcus, a, um (μελαγχολικός), causé par la bile noire : Plin. 22, 133 ; 27, 130 || mélancolique, atrabilaire : Cic. Tusc. 1, 80 ; Div. 1, 81.
melancholicus
adj.
- , μελαγχολικός, with black bile, melancholy.