melculum
melcŭlum, i, n., and melcŭlus, i, m. dim. [mel; v. melliculus], a term of endearment, = melliculum, Plaut. ap. Prisc. p. 610 P. (where some read melliculum); applied to a male person, in the voc. melcule: vale mel gentium, melcule, ebur ex Etruria, laser Aretinum, etc., Aug. ap. Macr. S. 2, 4 med.—Also, v. l. for melliculum, Plaut. Cas. 4, 4, 16 (829) and 23.
melculum, ī, n., als Liebkosungswort, mein Honigpüppchen, mein Zuckerpüppchen, mein Goldkind, Plaut. Cas. 783 Ussing.
~um, parvum mel
statim ad melculum missus dirigitur / et mellis osculum a melle petitur
et fluit leniter celeste melculum / per ventris fistulam in nostrum ortulum
calor hujus ~i patefecit nobis januas celi quas ipse Jesus minime nobis apperuisset, nisi prius melle Virginis incaluisset
melcŭlum, (16) ī, n. , et -cŭlus, ī, m. , terme de caresse, c. melliculum : Pl. d. Prisc. Gramm. 3, 27 ; Pl. Cas. 837 || August. d. Macr. Sat. 2, 4, 12.
Lo debile mele. Glossar. Lat. Ital. Ms.