meratus
mĕrātus, a, um, adj., i. q. meracus,
- pure, Cael. Aur. Chron. 1, 1, 17 al.
merātus, a, um = meracus, Cael. Aur. de morb. chron. 1, 1, 17; 2, 7, 10 u. 109; 4, 1, 10.
mĕrātus, a, um, c. meracus : C. Aur. Chron. 1, 1, 17, etc.
Hujus hastilis dimidium inferius erat ferreum, splendens ut stannum candidissimum et Meratum.Ubi
Meratumidem esse existimo quod nos
Brunidicimus, et veteres fabularum Gallicarum Scriptores vocabant
Mier. Vide Brunus.