mitigativus

mītĭgātīvus, a, um, adj. [mitigo],

• soothing, mitigative (post-class.): curatio, Cael. Aur. Acut. 1, 5, 45: cataplasma, id. Tard. 2, 1, 52; 5, 2, 37.

mītigātīvus, a, um (mitigo), mildernd, lindernd, curatio, Cael. Aur. de morb. acut. 1, 5, 45: cataplasma, Cael. Aur. de morb. chron. 2, 1, 52; 5, 2, 37.

mitigativus [LL] 1 (as adj.) mitigative, that alleviates or soothes: a (med. condition); b (psychological condition). a cum aliis humoribus admixtus malicie eorum est temperativus, sua virtute doloris oculorum ~us Bart. Angl. IV 7; cujus virtus est stiptica et vulnerum conglutinativa, ventris constrictiva, vulnerum renum et vesice sanativa, doloris splenis ~a Ib. XVII 76; unguentum ~um est capiti imponendum Gilb. II 80v. 2; cura ‥ ~a Gad. 33v. 1 (v. alleviativus b); Alph. 11 (v. anodynus).  b 1167 laboravi ‥ apud dominum Cantuariensem, utens nunc ~is, nunc acerbioribus, et omni sermonum genere J. Sal. Ep. 207 (217); ad mitigandam correptionem ‥ ~a ‥ responsio Gir. Symb. II 26 tit. p. 369; humilitas vera ‥ est sapientie demonstrativa, est pene ‥ ~a Spec. Laic. 41; 1435 ~a vestra subvencio FormOx 448. 2 (as sb. n.) medicine that alleviates pain. vulneribus illius exemplo Samaritani ~a et sanativa procurabat Mir. Wulfst. II 16 p. 172; non est insistendum repercussivis sed alterativis et ~is Gilb. III 131v. 2; si ‥ volumus facere ‥ ~um, addatur camomilla Gad. 6v. 2; Alph. 1 (v. acopum).

mītĭgātīvus, a, um, c. mitigatorius : C. Aur. Acut. 1, 5, 45.