ὁμιληταὶ
ὁμιλητής, a disciple, scholar
ὁμιλητός, with whom one may consort
| Singular | Dual | Plural | |
|---|---|---|---|
| Nominative | ὁμιλητὴς | ὁμιλητὰ | ὁμιληταὶ |
| Genitive | |||
| Dative | |||
| Accusative | |||
| Vocative |
| Neuter | |
|---|---|
| Nominative | ὁμιλητὸν |
| Genitive | |
| Dative | |
| Accusative | |
| Vocative |
ὁμιλητής
No examples found for ὁμιλητής.
ὁμιλητός
No examples found for ὁμιλητός.