retectisque
retego, to uncover, bare, open
Morpho's Latin capability is still in its infancy, and this version is just a placeholder. Many of the entries in the wordwheel may not have parse information or link to a incorrect or nonexistent lemma in Logeion. If you would like a second opinion on our parse, we recommend Whitaker's Words.
Parsed as:
perfect passive participle feminine ablative plural (newmorph)
perfect passive participle feminine dative plural (newmorph)
perfect passive participle masculine ablative plural (newmorph)
perfect passive participle masculine dative plural (newmorph)
perfect passive participle neuter ablative plural (newmorph)
perfect passive participle neuter dative plural (newmorph) of
retego
-
…Publium fecit, virum fecit, non improbe, quamquam fuit ipse. qua re in hoc thecam nummariam non retexeris, in aliis eris cautior. mea mandata de domo curabis, praesidia locabis, Milonem admonebis. Arpinatium fremitus…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…sese venditurum Hieronica lege edixerat. omnia erant Metelli eius modi ut non tam suam praeturam gerere quam istius praeturam retexere videretur. simul atque ego in Siciliam veni, mutatus est. venerat ad eum illo biduo Laetilius quidam ,…
Cicero, in Verrem
-
…, et siquid necessitudines artae constringunt. Post horam denique secundam multo ante tertiam aer iam sudus et liquidus latentes retexit funereas strages. Non nulli enim superruentium ruderum vi nimia constipati, sub ipsis interiere ponderibus ; quidam collo tenus…
Ammianus Marcellinus, Rerum Gestarum
-
…remittens carmina turbatos volvit placantia manes. ille mihi quae danda forent lustramina caesis prodidit, ille volens Erebum terrasque retexit. ergo ubi puniceas oriens accenderit undas, tu socios adhibe sacris armentaque magnis bina deis ; me iam coetus…
C. Valerius Flaccus , Argonautica
-
…et magnos devolvere corpore montes. Inde tremit tellus, et rex pavet ipse silentum, ne pateat latoque solum retegatur hiatu inmissusque dies trepidantes terreat umbras. Hanc metuens cladem tenebrosa sede tyrannus exierat, curruque atrorum vectus equorum ambibat…
Ovid, Metamorphoses