multatio
multatio, a penalty, amercement, fine
multātĭo (mulct-), ōnis, f. [2. multo],
- a penalty, amercement, fine in any thing (class.): misera est multatio bonorum, Cic. Rab. Perd. 5, 16: multatio non nisi ovium boumque impendio dicebatur, Plin. 18, 3, 3, § 11: AEDILIS MVLTATIO, Inscr. Orell. 2488.
multātio, ōnis, f. (multo), die Bestrafung um etwas, mit subj. Genet., aedilis, Corp. inscr. Lat. 12, 756, 15: mit obj. Genet., bonorum (um die G.), Cic. Rab. perd. 16. Amm. 30, 7, 3: absol., Plin. 18, 11.
de ~tatione rectorum et vicariorum non apparencium in processione, iv s.
~tatio, condemnatio
~tatio ‥ i. pena
concives ‥ state modo, dum stare licebit, et de mea ~tacione minime timeatis
dux ‥ quamvis sciret tales defectus dignos mortis ~ctacione, ‥ elegit tamen dilacionem prolacionis sentencie
qui omnes, spreta reverencia sanctuarii, Deique timore, quia tunc temporis ipsa turba maledicta hominem non reverebatur, consimili ~ctatione capitum fuisse peremptos
multātĭō, (16) ōnis, f. , v. mulctatio.
malatolta. Vide in Tonna.
multātiō (mulct-) ōnis, f
- 2 multo, a penalty, amercement, fine: bonorum.