nequiter

nēquĭter, adv., v. nequam fin.

nēquiter, Adv. (nequam), nichtsnutzig, nichtswürdig, liederlich, fahrlässig, leichtfertig, genua fricare, Plaut.: cenare (Ggstz. frugaliter cenare), Cic.: facere, schlechte Streiche spielen, Plaut.: facere alqd, Cato u. Gell.: nequiter ac serviliter timere, Augustin.: utrum bellum susceptum sit nequius an inconsultius gestum, dici non posse, Liv.: nequissime (am schlimmsten) vitiari, Plin.

nequiter [CL] , wickedly. qui fraudulenta mente simulat se esse bonum ~iter vivens in occulto Bede Prov. 977; ~iter, manfullice GlP 74; etsi judicem sic me ~ius illo primo peccatore deliquisse Anselm (Or. 8) II 29; 1201 quod ipse ~iter occidit virum suum SelPlCrown 1; virus et viscera fusa reinduit / et terram nequius quam ante polluit Walt. Wimb. Sim. 13; sumus contra Deum et justiciam ~issime impediti Avesb. f. 132.

nēquĭtĕr (13) (nequam), adv., dʼune manière qui ne vaut rien, indigne, mal : Pl. As. 678 ; Amph. 521 ; Cic. Tusc. 3, 36 || nequius Liv. 41, 7 ; Mart. 10, 77, 1 ; nequissime Plin. 12, 121.

nēquiter adv.with comp.nēquius

• nequam, worthlessly, wretchedly, badly, miserably, meanly: facere: cenare: (bellum) susceptum nequius, L.