olfactus
olfactus, a, um, Part., from olfacio.
olfactus, ūs, m. [olfacio].
- Lit., a smelling, smell (post-Aug.): thymi, Plin. 21, 21, 89, § 156 (al. olfacto thymo); 32, 3, 13, § 28; 35, 15, 51, § 182.—
- II Transf., the sense of smell: delphini nec olfactūs vestigia habent, Plin. 11, 37, 50, § 137; 10, 70, 90, § 194.
olfactus, ūs, m. (olfacio), I) das Riechen, der Geruch, Plin. 32, 28 u. 35, 182: m. obj. Genet., cuius (clavae) olfactu refugerunt canes, Solin. 1, 11. – II) insbes., der Geruch als Sinn, der Geruchsinn, Plin. 10, 194 u.a. Augustin. serm. 4, 6.
omnes sui corporis sensus visum viz., auditum, gustum, tactum, ~ctum
per gustum sapores, per ~ctum odores ‥ sentiuntur
olfactu careat bestia queque suo / sit canis elinguis, catulo non calleat auris
viribus olfactus lyncis concede quod error / dandum virtuti luminis esse putat
olfatus est sensus odorum perceptivus
~ctus [] sive odoratus est sensus proprie odorum perceptivus : Trevisa the wit of smellinge
ut dimittat mihi omnia peccata mea ‥ in visu, in risu, in auditu, in tactu ~ctuque, vellens nollens
in ~tu olfabilis rei idolum organo presentatur
subtrahendo se ab excessivis voluptatibus ~tus et gustus
halans / olfactum ambrosiae necnon crescentia glebae / lilia
pro fetenti sterquilinio ~ctum ambrosiae ‥ contulit
odor, ~ctus,stengc
gustus ‥ et ~ctus fumi et vaporis omnimodam segregationem postulabant
~um, umbraculum
1 olfactus, part. p. de olfacio.
2 olfactŭs, ūs, m. , action de flairer, de sentir : Plin. 32, 28 || odorat : Plin. 10, 194.
- 1. reuk;
- 2. reukvermogen.