oridurius
ōrĭdūrĭus, a, um, adj. [1. os-durus],
- hard-mouthed, of horses: oridurius, σκληρόστομος, Gloss. Philox.
ōrĭdūrĭus, a, um, (os 1, durus), qui a la bouche dure [en parl. dʼun cheval] : Gloss. Phil.
Oridorius. Joh. de Janua :
Oridurus, Aspere loquens, vel qui non vult os aperire.