pascualis
pascŭālis, e, v. pascalis.
pāscuālis u. synk. pāscālis, e (pascuum), auf die Weide gehend, α) Form pascualis: oves, Paul. ex Fest. 243, 5. Vulg. 3. regg. 4, 23: vitulus, Vulg. 1. regg. 28, 24. – β) Form pascalis: oves, Cato oratt. 52. fr. 2: pecus, Lucil. 1246*.
cum campis sationalibus, ~ibus, pratis, paludibus
prius erat [haec terra ] ~is, modo seminabilis
silva ~is
audierunt quod cives, pro defectu pabuli, ad locum quendam ~em equos suos consueverant destinare
in terra Gersen ‥ que ~is est
herbe innumerabiles, non solum ~es, verum eciam aromatice et medicinales
vita pastoris doctrina est ~is ovibus i.e. dum vita pastoris doctrina ~is est ovis et rigor punientis pax est popularis
pro corpore bovis ~is solidum j
plusquam lx boves ~es j ferculum ‥ perfecerunt
pratum ‥ in quo pascebantur boves ~es pingues
datis ‥ c bobus ~ibus
accedat jam ~is filius Ysai David qui eripiat agnum de manibus ursi et molas leonum confringat
pāscŭālis, e, Vulg. Reg. 3, 4, 23 ; P. Fest. 243, c. pascalis.
cum diligentia nutritus. Glossar. Arabico-Latinum.