pelagius
pelagius, of the sea
† pĕlăgĭus, a, um, adj., = πελάγιος,
- of or belonging to the sea, sea- (pure Lat. marinus): pelagii greges piscium, Varr. R. R. 3, 3, 10: pelagiae conchae, sea-mussels, Plin. 9, 29, 46, § 85: cursus, Phaedr. 4, 20, 7: matrona ornata phaleris pelagiis, i. e. with pearls and corals, P. Syrus ap. Petr. 55—
- II Subst.
- A pĕlăgĭa, ae, f., a kind of pearl-mussel, Plin. 9, 37, 61, § 131.—
- B pĕ-lăgĭum, ii, n., purple color, Plin. 9, 38, 62, § 134; 9, 40, 64, § 138.
pelagius, a, um (πελάγιος), zum Meere-, zur See gehörig, Meer-, See-, I) = marinus (Ggstz. terrenus), A) adi.: greges piscium, Seefische, Varro: conchae, Plin.: phalerae, Perlen u. Korallen, P. Syr. – B) subst.: 1) pelagia, ae, f. (sc. concha), eine Art Perlmuscheln, Plin. 9, 131. – 2) pelagium, iī, n. (sc. pigmentum), Purpurfarbe, Plin. 9, 134 u. 138. – II) = maritimus, zur See, See-, cursus, Phaedr. 4, 22, 7.
~ius Bretto contra auxilium gratiae supernae venena suae perfidiae longe lateque dispersit
contra ~ium
transmeatis maritimis fluctuum formidinibus periculosisque ~ii pressuris
quod providebitur, per totum regnum Anglie, de hiis, qui casu fortuito, ex aliqua navi in pellagiis maris precipitati, aut alias intra vel extra navim, ex conflictu vel alia causa quacumque vulnerati vel mortui fuerint
1 pĕlăgĭus, (15) a, um (πελάγιος), de la haute mer : Varro R. 3, 3, 10 || de mer, marin : venire cursu pelagio Phædr. 4, 22, 7, venir par mer.
pelagius
adj.
- , πελάγιος, of the sea: cursus, Ph.