peragito
peragito, to harass, disturb
pĕr-ăgĭto, āvi, ātum, 1, v. a., to drive or hunt about greatly, to harass, disturb (not in Cic.).
- I Lit.
- A In gen.: vehementius peragitati ab equitatu, Caes. B. C. 1, 80: Aetna majore vi peragitata, Sen. Ben. 3, 37.—
- B In partic., to stir up any thing, esp. a liquid: ut permisceatur medicamen rutabulo ligneo peragitare conveniet, Col. 12, 24, 4: mustum, id. 12, 19, 4.—
- II Trop., to excite, impel: animos, Sen. Ira, 1, 7.—
- B To complete, finish: peragitatur enim messis mense Maio, Plin. 18, 18, 47, § 169.
per-agito, āvī, ātum, āre, I) um und um-, tüchtig bewegen, A) eig.: 1) umhertreiben, -jagen, beunruhigen, vehementius peragitati ab equitatu, Caes.: Aetna maiore vi peragitata, Sen. – 2) um und um rühren, mustum, Colum. – B) bildl., wie ein angesporntes Tier aufstacheln, lebhaft antreiben, hic stimulus peragitavit audaces, Sen. de ira 1, 7, 1. – II) durchführen, beendigen, peragitatur enim messis mense Maio, Plin. 18, 169.
pĕrăgĭtō, (14) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 remuer en tout sens : Sen. Ben. 3, 37, 2 ; Col. Rust. 12, 24, 4 || [fig.] exciter : Sen. Ira 1, 7, 1, ¶ 2 harceler sans répit (lʼennemi) : Cæs. C. 1, 80 ¶ 3 mener au terme, achever : Plin. 18, 169.
- 1. flink in beweging brengen; opjagen; ➤ vehementius peragitati ab equitatu (Caes.);
- 2. flink roeren;
- 3. (Sen.) (metaf.) opstoken, ophitsen [audaces].
per-agitō —, ātus, āre,
- to harass, disturb: vehementius peragitati ab equitatu, Cs.