periphyseon

, a Gr. περὶ et φύσις, Natura. Chron. Leob. ad ann. 1197. apud Pez. tom. 1. Script. Austr. col. 800 : Qui omnes errores inveniuntur in libro, qui intitulatur Periphyseon ; qui omnes libri damnati sunt, et ipse Almaricus cum suis Parisius est combustus. Vide Jourdain de Aristot. oper. lat. versis pag. 212.