perpauci
perpaucī, (14) æ, a, ¶ 1 adj., très peu nombreux : Ter. Eun. 409 ; Cic. Rep. 4, 12 ; Verr. 2, 1, 75 ; Liv. 43, 11, 11 ¶ 2 subst. m. , perpauci Cic. Nat. 3, 75, très peu de gens || subst. n. perpauca Cic. Rep. 1, 18, très peu de choses, cf. Verr. 2, 3, 105 ; Leg. 1, 34 || sing. perpauca gens Vulg. Eccli. 48, 17 || perpaucissimi Col. Rust. 3, 20, 5.
per-paucī ōrum, adj.,
- very few: homo Perpaucorum hominum, i. e. select in his associates, T.: patres, L.—In tmesi: per pol quam paucos reperias amatores, T.—As substn.: perpauca dicam: perpauca loquens, H.