phthisicus
phthĭsĭcus, a, um, adj., = φθισικός,
- consumptive, phthisical, Plin. 20, 6, 21, § 46; 24, 16, 19, § 28; 28, 17, 67, § 230; Vitr, 2, 9; Scrib. Comp. 186; Mart. 11, 21, 7.
phthisicus, ī, m. (φθισικός), der Schwindsüchtige, Sen. rhet., Vitr. u.a.
~us, in pulmone infirmatus
miles ‥ thisicus fuit, qui viro Dei vovit, et convaluit
alia [mulier ] ‥ tisica tam fortiter laborabat, ut si semel tussiret fortiter ‥
loungseke , ptysicus, pulmonicus
solutum H. Throwley laboranti tisica passione xij s.
si quis curare studet ancipitrem, primo rostrum diligenter faciet quia ancipiter pro ejus magnitudine †pertisicus [? l. p’tisicus, i. phtisicus; v. l. ptisicus ] fit; ex spina colicam in naribus dum carnem deglutire non potest; igitur eum carne nervosa pasce quod si fiat †pertisicus per vicinam sic curatur
quare ptisici calent volas manuum et pedum circa nonam horam?
[plantago ] tisicis dat opem
fit defectio in corporibus senum, unde senes dicuntur ptisici
asmaticis tussi consumptis [gl.: tisicis ] zucara confert
sirupus optimus est in consumptis et ethicis et ptisicis et tussientibus
in fine morbi cadunt capilli, fluxus enim ventris vel capillorum in ptisicis mortem proximam notat
ungula caballina ‥ terrestris ‥ confert ptisicis et ethicis
empicus ‥ quasi habens uulcus saniosum in pulmone, et tales sunt thisici
ad †tesgam [l. ptisicam ] ventris in succo granorum maturorum sambuci carnem intinge ‥ ad †tesgam capitis succum [h ]edere in nares inice
phthĭsĭcus, a, um (φθισικός), phtisique : Plin. 20, 46.