physiognomia

physiognomia [LL < φυσιογνωμία] 1 practice of judging character and disposition from the features (spec. of the face); b (as title of book). est ‥ membrorum corporis hominis ad que proprie pertinet scientia phisionomie M. Scot Phys. 24; scias ‥ quod oportet te querere signa et vestigia cum pulcritudine nature, sc. sciencie phisonomie que est sciencia magna Bacon V 164; phisonomia humani corporis id est de arte cognoscendi qualitates hominum secundum partes exteriores Ib.; phisonomia est lex nature in complexione humani corporis et ejus composicione ‥ et hic est magna pulcritudo sciencie et sapiencie et utilitas pro cavendo malos et associando bonos Ib. V 165; constitue ‥ tibi ex hac sciencia phisonomie regulas et constituciones abreviatas et sufficientes Ib. V 166.  b incipit liber Phisionomie M. Scot Phys. incipit; Fisonomiam et Lapidarium et librum Petri Alfunsi, unum volumen Domerh. Glast. 318; de Phisonomia Aristotilis Chr. Rams. 367. 2 appearance of the features. puer obscurus est, et tenebrosus, et habet physionomiam talem, quod ipse nec clarus est nec lucidus in suo aspectu Wals. HA II app. B 396; utrum ‥ tu habes caput prestigiatum, hoc est fatuum, et oculos nequam, et vultum pervers[um] quasi ex contradictoriis compositum, referimus nos omnibus hominibus vultum tuum contemplantibus ‥ ac beati Thome doctrinam inspicere volentibus, prout in veritatibus theologie suam tradit doctrinam, uniuscujusque describens phisonomiam Cop. Pri. S. Andr. 182.