pigreo
pī̆grĕo, ēre, v. n. [piger],
- to be slow, sluggish, reluctant (ante-class.): post aetate pigret sufferre laborem, Enn. ap. Non. 219, 12 (Ann. v. 405 Vahl.): omnes gaudent facere recte, male pigrent, Att. ap. Non. 14.
pigreo, ēre (piger), verdrossen-, träge sein, Acc. tr. 31: m. folg. Infin., Enn. ann. 425.
See: pigrere
pĭgrĕō, ēre (piger), intr., être paresseux, être lent à [avec inf.] : Enn. Ann. 425.