pipio
pipio, to peep, chirp
pīpĭo, āre, v. n.,
- to pip, chirp, whimper: infantes pipiantes, Tert. Monog. 16: imbres pipiavit, id. adv. Valent. 15.
pīpĭo, īre, v. n.,
- to peep, pip, chirp: aviarius auscultetur, si (pulli) pipiant, Col. 8, 5, 14; Auct. Carm. Philom. 30.
pīpĭo, ōnis, m.,
- a young piping or chirping bird, a squab: servos habuit vectigales qui eos (palumbes) ex ovis et pullicenis ac pipionibus alerent, from the produce of the eggs and chickens, Lampr. Alex. Sever. 41.
1. pīpio, āre, piepen, v. Vögeln, Catull. 3, 10 (wo man jetzt mit Schwabe pipiabat liest statt des früheren pipilabat), dah. wimmern, infantes pipiantes, Tert. de monog. 16: imbres pipiavit, gleichs. unter Wimmern strömen lassen, Tert. adv. Val. 15.
2. pīpio, īre, piepen, Colum. 8, 5, 14.
3. pīpio, ōnis, m. (pipo), ein junger piepender Vogel, Piepvogel, von Täubchen usw., Lampr. Alex. Sev. 41, 7. Plin. Val. 3, 13; 5, 10 u. 27 u.a.
~ones sunt pulli columbarum
~ones sunt pulli columbarum, et est nomen anomotopoion, i. formatum a proprio sono animalis, Anglicepyjones
pro iij duodenis et vj ~onibus, xvij d. ob., item vj duodenis columbarum ij s. vj d.
hic ~o, A.dowbyrd
hic pugio [l. pipio ], A.pejon
detectum est ‥ quod quedam Johanna Schoo ‥ communiter vendit unum pastellum de duobus ~onibus pro ij d., contra [proclamacionem ]
a pigeon’ , ~o
1 pīpĭō, (16) āre, intr., pousser des vagissements, vagir : Tert. Mon. 16 || tr., verser en pleurant : Tert. Val. 15.
2 pīpĭō, īre, intr., piauler : Col. Rust. 8, 5, 14.
3 pīpĭō, ōnis, m. , pigeonneau [oiseau] : Plin. Val. 3, 13.