piperatus
pĭpĕrātus, a, um, adj. [piper], peppered, seasoned with pepper.
- I Lit.: garum piperatum, Petr. 36: acetum, Col. 12, 47, 5.—
- B Subst.: pĭpĕrātum, i, n., peppersauce, Cels. 4, 19; Apic. 3, 14.—
- II Trop., peppery, pungent: piperata facundia, Sid. Ep. 5, 8; 8, 11.—
- B Sharp, thievish: non fuit Autolyci tam piperata manus, Mart. 8, 59, 4.
piperātus, a, um (piper), I) gepfeffert, Colum., Petron. u.a. – subst., piperātum, ī, n., Pfefferbrühe, Cels. u. Apic. – II) bildl., gepfeffert, facundia, beißend, scharf, Sidon. epist. 5, 8, 2 u.a. – manus, diebische, Mart. 8, 59, 4.
[alimonia ] quae ‥ cuncta diliciarum fercula et ~atas pulmentorum saginas praecellat
reddat nobis ‥ holera et ~ata fercula
pipereus, piperinus, ~atus
statuit ‥ caritatem quandam albi vini conventui fieri cum singulis guastellis ~atis singulis monachis
similiter sunt quedam lac desiccantia, sicut ‥ participatio in cibo et potu cum alia lactante, ~atum forte, rosmarinum, sal, caro salita
urina magis vel minus redditur colorata ‥ ex proprietate materie ex qua generatur, ut ~atis
quando pro speciebus calidis aduritur sanguis, sicut cum ~atis et alliatis
deposcitque recens agnina caro piperatam
murenam prandebis cum piperata; / salmo recens habeat piperatam sive sinapim
pĭpĕrātus, (15) a, um, poivré : Col. Rust. 12, 47, 5 || [fig.] piquant, mordant, caustique : Sid. Ep. 5, 8.
- 1. (Petr.) gepeperd;
- 2. (Mart.) (metaf.) behendig [manus].