plautus
plautus (plōt-), a, um, adj.
- Flat, broad: plauti appellantur canes, quorum aures languidae sunt ac flaccidae et latius videntur patere, Paul. ex Fest. p. 231 Müll.: conchae plautiores, Tert. Pall. 3.—
- II Among the Umbrians, flat-footed: (plotos appellant) Umbri pedibus planis (natos . . . unde et Maccius) poëta, quia Umber Sarsinas erat, a pedum planitie initio Plotus, postea Plautus coeptus est dici, Fest. p. 238 Müll.; cf. Paul. ex Fest. p. 239 ib.
1. plautus (plōtus), a, um, platt, breit, Paul. ex Fest. 231, 1: conchae plautiores, Tert. de pall. 3. – umbrisch = plattfüßig, Fest. 238 (a), 31 sqq. Paul. ex Fest. 239, 4.
plautis, auribus magnis
laue eared , plaudus, -da
~us in Cassia ‘hec fallacia est fabrefacta’
ossum, quod frequenter in ~o et in Augustino ‥ reperies
1 plautus (plō-), a, um, ¶ 1 qui a les oreilles pendantes [en parl. dʼun chien] : P. Fest. 231 ¶ 2 plat, large [en parl. des pieds] : Fest. 238 ; P. Fest. 239 || -tior Tert. Pall. 3.
Nam et de mari vellera, quo muscosæ lanositatisFestus :Plautiores conchæ comant.
planis pedibus, languidis auribus. Gloss. Lat. Græc. :