polimen
pŏlīmen, ĭnis, n. [1. polio].
- Polish, brightness (post-class.). baltei polimina, Ap. Deo Socr. p. 54, 30.—
- II poli-mina, um, n., the testicles, Arn. 7, 230.
polīmen, inis, n. (polio), I) die Glätte, frontis polimina, Fulg. myth. prooem. p. 25 M. – II) übtr.: a) der Putz, die Zierat, baltei polimina, Apul. de deo Socr. 23. – b) die Hode, Plur. polimina, Arnob. 7, 24.
hoc ~men, ‥ i. scultura vel pictura, unde hoc ~mentum ‥ in eodem sensu
pŏlīmĕn, ĭnis, n. , ¶ 1 testicule : Arn. 7, 230 ¶ 2 poli, brillant : Apul. Socr. 23.
Baltei Polimina inspicimusapud Apul. de Deo Socratis.
Polissementdicitur id, quo aliquid paratur. Stat. ann. 1470. in Reg. 201. Chartoph. reg. ch. 67 :
Item que nul ne puisse mettre....... painture, fart, ne Polissement en cuyr, etc. Politement,pro Eleganter, polite, apud
Desreyin Chron. Caroli VIII. ad ann. 1496 :
Bouquets d'orfaverie Politement faits.