pomoerium
pōmoerium, ii, v. pomerium.
pōmoerium, s. pōmērium.
pōmœrĭum (pōmē-), ĭī, n. , ¶ 1 pomérium [espace consacré en dehors des murs de Rome, où il nʼétait permis ni de bâtir, ni de cultiver] : Varro L. 5, 143 ; Liv. 1, 44, 3 ; Tac. Ann. 12, 23 ; pomerium intrare, transire Cic. Nat. 2, 11, franchir le pomerium ¶ 2 [fig.] limites, bornes : Macr. Sat. 1, 24, 12.
➳ orth. -ērium meill. que -œrium, quoique celle-ci soit étymol. (post et mœrus = murus).
Pomerium. Charta Willelmi Abb. Andern. ann. 1084. tom. 9. Spicil. Acher. pag. 349 :
In eadem villa totum prædium suum cum domo ac Pomœrio(dedit.)
pōmoerium see pomerium.