pontificius
pontificius, of a high-priest, pontifical
pontĭfĭcĭus, a, um, adj. [pontifex],
- of or belonging to a pontifex, pontifical: libri, Cic. N. D. 1, 30, 84; id. Rep. 2, 31, 54: jus, id. Fragm. ap. Non. 174, 7; Cic. Dom. 14. —
- II Subst.
- α pontĭfĭcĭi, ōrum, m. (sc. libri), the pontifical books, Amm.17, 7, 10.—
- β pontĭfĭcĭum, ii, n.
- A Lit., the dignity of a pontiff or of a bishop (post-class.), Sol. 16 fin.; Cod. Th. 16, 5, 13.—
- B Transf., the power or right of doing any thing: is, cujus negotium id pontificiumque esset, Gell. 1, 13, 3; Cod. Th. 8, 18, 1; Symm. Ep. 3, 17; 10, 44; Arn. 2, 89.
pontificius, a, um, s. pontifex.
Johanni de Civitella subdiacono et capellano ~io
ad ~ios sumptus donavit
~iae ‥ authoritatis assertores
anno salutis 1312 hic ordo impietatis damnatus et ~ia authoritate omnino sublatus est
cum sacerdotes uxorati essent nec ullis comminationibus ~iis imo nec ipso fulmine excommunicationis poterant induci ut eas dimitterent
totum jus ~ium cum glossulis
juris ~ii bachalarius
canonistam in jure ~io qualificatum
statuta, quae ad monachos, fratres, et homines ~iae religiosos [? l. religionis ] attinent
propter caussam religionis inter ~ios et praedictos principes et status controversam
1 pontĭfĭcĭus, (13) a, um, de pontife, des pontifes : Cato Orig. 7, 2 ; pontificium jus Cic. Br. 156, le droit pontifical ; pontificii libri Cic. Rep. 2, 54, ou pontificii seul Cic. Nat. 1, 84, livres des pontifes.
pontificius
adj.
- pontifex, of a high-priest, pontifical: comitia: ius.