pontificatus
pontificatus, the office of a high-priest, pontificate
pontĭfĭcātus, ūs, m. [pontifex],
- the office or dignity of a pontifex, the pontificate, Cic. Har. Resp. 9, 18; Vell. 2, 59, 3; Tac. H. 1, 77; Suet. Calig. 12: pontificatus maximus. the office of a Pontifex Maximus, id. Caes. 13; 46; id. Aug. 31; id. Vitell. 11; id. Tit. 9.
pontificātus, s. pontifex.
sub ~us sacerdotio Judaeorum Annae et Caiphae
praesul erat ‥ / quem simul ornabat ‥ / pontificatus apex cum virginitatis honore
educavi et ad perfectum perduxi virum quem vos elegistis in ~us honorem
Dunstanus in cathedram ~us Cantuariensis ‥ Odoni successit
Wigorniensem ‥ ~um Aldredus suscepit
episcopum ‥ quia vocatus ad curiam non comparere voluit papa ‥ a ~u suspendit
sui ~us quintodecimo [sc. anno ], ab Egfrido rege de episcopatu suo Sanctus Wilfredus pulsus est
cum Eleuther vir sanctus ~ui Romanae ecclesiae praeesset
in cathedra summi ~us solemniter est cathedratus, dictusque est Gregorius
anno ~us ‥ domni Alexandri papae undecimo
~us ‥ domini Eugenii pape tertii anno secundo
~us nostri anno quarto(
in villis ad ~um pertinentibus domos multas ‥ sibi et successoribus suis edificavit
pontĭfĭcātŭs, (12) ūs, m. (pontifex), pontificat, dignité de pontife : Cic. Har. 18.
- 1. ambt v. hogepriester;
- 2. (Mel.) ambt v. aartsbisschop of paus.
pontificātus ūs, m
- pontifex, the office of a high-priest, pontificate: petitio pontificatūs, S., C.