porrectio
porrectio, a stretching out, extension
porrectĭo, ōnis, f. [1. porrigo],
- a stretching out, extending, extension: digitorum (opp. contractio), Cic. N. D. 2, 60, 150: bracchii, Auct. Her. 3, 15, 27.—
- II Concr., a straight line (opp. circinatio), Vitr. 10, 3, 8.
porrēctio, ōnis, f. (porrigo), I) das Ausstrecken, celeris brachii, Cornif. rhet. 3, 27: digitorum (Ggstz. contractio), Cic. de nat. 2, 150: manuum suarum, Cassian. collat. 3, 13: quae (arbor) ramorum suorum porrectione toto orbe diffunditur, Augustin. epist. 185, 22. – II) konkret, die gerade Linie (Ggstz. circinatio), Vitr. 10, 3 (8), 9.
licet enim quasi unius seriei ~o sit ab exordio mundi usque ad finem mundi
exigui muneris ~one gratiam hypocrite consequeris, sed gratiam vix diurnam
de libelli ~one reo facienda per judicem
die ~onis presencium vobis facte nos certificetis
audiens ‥ abbas ‥ de concepcione ~oneque bille dicte, de laboreque diurno inter proceres pro ejus expedicione
conpage, ~one
porrēctĭō, ōnis, f. (porrigo), ¶ 1 allongement : Cic. Nat. 2, 150 ¶ 2 ligne droite : Vitr. Arch. 10, 3, 8.
porrēctiō ōnis, f
- 1 porrigo, a stretching out, extension: digitorum.