praeacuo
praeacuo, sharpen (before); sharpen to a point; (perf pass pple) sharpened, pointed; acute
prae-ăcŭo, ūtum, 3, v. a.,
- to sharpen before or at one end, to sharpen to a point: surculum praeacuito ... eum primorem praeacuito, Cato R. R. 40, 2 and 3.
- —Hence, praeăcūtus, a, um.
- I Part.—
- II P. a., sharpened before or at the end, sharpened, pointed: surculus aridus praeacutus, Cato R. R. 40, 3: cacumina, Caes. B. G. 7, 73, 2: sudes, Sall. C. 56, 3: tigna paulum ab imo praeacuta, Caes. B. G. 4, 17: cuspis, Ov. M. 7, 131: bipennis, Plin. 8, 8, 8, § 26: scopuli, id. 9, 10, 12, § 38.
- —Hence, praeăcūtē, adv., very acutely, Ap. Apol. p. 296, 26.
prae-acuo, (uī), ūtum, ere, vorn zuspitzen, surculum, Cato r. r. 40. § 2 u. 3. – öfter Partiz. praeacūtus, a, um, vorn zugespitzt, vorn spitz, stipites, Caes.: sudes, Sall.: cuspis, Ov.
præăcŭō, (12) ūtum, ĕre, tr., rendre pointu par le bout, tailler en pointe : Cato Agr. 40, 2 ; 3.