praeicio
prae-ĭcĭo (prae-jăcĭo or praejĭcĭo, Fest. s. v. pone, p. 249 Müll.), jēci, jactum, 3, v. a., to cast or throw up in front (post-Aug.).
- I Lit.: moles, Col. 8, 17.—
- II Trop., to cast up, object, utter reproachfully: multis in contumeliam Graecorum praejactis probris, Dictys Cret. B. Troj. 2, 24.
prae-icio, ere (prae u. iacio), vorsetzen (Ggstz. subicere, nachsetzen), Ter. Scaur. 17, 6 K.; vgl. Fest. 249 (a), 34.